ПРОКЪ̀САН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от прокъсам като прил. За дреха, материя, обувки и др. — който има дупки, скъсани места, обикн. от дълга употреба, носене; продран. Аз бях същото онова момченце, с прокъсаните дрешки и с босите крака, дето се врех повече между другарите, че ме беше срам да стоя на лично място. Кр. Григоров, Н, 97. В полумрака на улицата не можех да го [непознатия] разгледам добре. Виждах само един широк прокъсан каскет и под него дребно слабо лице. Б. Райнов, ЧЪ, 183. Свил се [Голям Борован] пред входа на колибата, загърнат с една вехта и прокъсана черга, той остана в непрогледната мрачина на гъсталака да чака завръщането им [на Гануш и Велко]. Д. Ангелов, ЖС, 188. Салонът беше мобилиран само с един скрин .. и олющени виенски столове с прокъсани тук-таме седалки и облегала. П. Славински, ПЩ, 135. В сенките на лозите стават жени с прокъсани рибарски мрежи на ръце и с тих напевен глас го поздравяват. С. Северняк, ОНК, 208.