ΠΡΟΡО̀ΚΟΒ, -а, -о, мн.. -и, прил. Остар. Който е на пророк или се отнася до пророк; пророчески. Запя муезинът отново, / пророкова слава възнася за срам / на името светло Христово. Ив. Вазов, Съч. XXVIII, 114. „Твърде много бих ся възрадвала, ако да бих могла да ти целуна честната и премъдрата глава! Наистина тогава бих ся гордяла и бих казала на другарките си, че съм била честита и съм целунала пророковата глава!" Кр. Пишурка, К, 96. Ако хаджи Мехмед е толкова умен, колкото е стар, той трябва да разправя на пророковите чада кои са били и погрешките, кои то са направили. Ив. Гешов, Н, 1881, кн. 1, 79.