ПСУ̀ВАНЕ, мн. -ия, ср. Отгл. същ. от псувам и от псувам се. Постоянно псуваш властта и плещиш неврели-некипели. Свивай си езика, че ще го изскубна чак от корена. — Е, там не се знае, бако. И ние отбираме малко от бабаитлък .. А колкото до псуването, псувал съм и още ще псувам, щом като не разбирате от добро. В. Нешков, Н, 214. Псуването и употребата на нецензурни думи и жестове на публични места вече ще се наказва с глоба. С, 2006, бр. 4781 [еа].