РАЗБРАДЀН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от разбрадя като прил. 1. На който забрадката, кърпата и под. е паднала от главата, който е без забрадка; отбраден. Противоп. забраден. На Найден никак не му се спеше. Угаси кандилото, седна на прага, загледа се в прозореца, в разбрадената глава на Милка. К. Петканов, ОБ, 218. Из вратника изскокна разбрадена жена и завика раздирателно: — Славчо, Славчо! Ив. Вазов, Съч. VІІ, 58.
2. За забрадка и под. — развързан. Към колите тичаше Илийца. Позна я по сухите изпечени страни, които се открояваха под разбрадените краища на кърпата ѝ. М. Яворски, ХСП, 213. „Колкото пъти се обърнех и видех майка си, винаги беше с развързан, разбраден ръченик...“ НЗЗ, 2012, бр. 10, 6.