РАЗДРУ̀М м. Нар.-поет. Кръстопът; разкръстница, разпът, разкол. Тоз ли е Страхил страшен хайдутин? .. Батю ти .. що му е брал страха по друми и раздруми. П. Тодоров, Събр. пр ІІ, 195. Болна легна / здрава се не вдигна. / .. / Не помогна / билка, ни баилка; / ни поливки / по раздруми пусти. Ц. Церковски, Съч. ІІ, 255. Че помина едно лудо-младо, / та ѝ зело венец от главата, / .. / върлило го на друм на раздрума. Нар. пес., Н. Геров, РБЯ V, 23. Брат ми ма остави / на път, на кръстопът / и на друм, на раздрум. Нар. пес., Ст. Бояджиева, ДДБЙ [еа].