РАЗКОПА̀Н, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от разкопая като прил. 1. За земя, пръст — който е разрохкан с копаене. Стоян размахваше копачката с голяма сила и с въодушевление; острият мирис, който се дигаше от разкопаната влажна пръст, го замайваше. Д. Талев, ЖС, 52.
2. За път, улица — който е с нарушена настилка и е негоден за движение. Изведнъж разкопана улица. Колата поема встрани по тесни пресечки, дирейки излаз. Бл. Димитрова, От, 175. Невъзможно е да се кара в полунощ по този разкопан път. Н. Хаджиниколов, ГДК (превод) [еа].