РАЗМОТА̀Н, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от размотая като прил. Който се е развил напълно или частично от това, около което е бил намотан или омотан. Когато ме забеляза, стана от пъна, взе падналото в тревата бяло кълбо и започна бързо да навива размотания конец. Сл. Трънски, Н, 185. На прага застана Богдан Щерев, гологлав и по чорапи, с размотан пояс. Д. Ангелов, ЖС, 154. Тя [Ариадна] дала на Тезей .. кълбо с конци. Посъветвала го да върже края на конеца при входа на лабиринта, а влезе ли вътре, да размотава кълбото, за да може после по размотаната нишка да намери изхода. К, 1972, кн. 5, 35.