РАЗРО̀НЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от разроня като прил. За зид, стена и под. — който се руши, рони и е с наранена повърхност; изронен. Разтичаха се деца, .. совваха се из дворовете или се залепяха зад някой разронен зид. В. Мутафчиева, ЛСВ І, 445. Огледа отчаяно разронените тухлени стени на сградата .. Нямаше корнизи или издатини, за които да се хване. Цв. Русева, ПТ (превод) [еа]. Спряхме колата, бързо слязохме и без да тичаме, се запътихме по разронената бетонна алея. Кр. Бъчваров, ИЛ (превод) [еа].