РАНЍЧЕ, мн. -та, ср. Диал. 1. Малкото на домашно животно, което се е появило, родило по-рано от очакваното, нормалното. Мама на Лалка думаше: / — Мамина Лало хубава, / раниче пиле гергьовче. Нар. пес., Н. Геров, РБЯ V, 72. Рече ‘уба’а [хубава] не’еста [невеста]: / — .. ждребе како да прежалям, / три години що ми го раниче, / го раниле [хранили] мойте мили сна’и [снахи] / се со шекер и со су’о [сухо] грозье [грозде]! Нар. пес., БНПБрМ [еа]. — Дали е яре сугарче, / или е яре раниче? / Сама са Лала обади: / — Нито е яре сугарче, / нито е яре раниче, / ами е Лала хубава! Нар. пес., СбНУ XLIV, 475.
2. В съчет. със същ. а г н е. Агне, което се е родило, обагнило първо, най-напред, най-рано, преди другите агнета. Пейко си има големо стадо, / .. / една си има овца щирица. / Щирица била девет години, / на десета е агне ягнила, / .., агне раниче. / Ябер си дойде от царовето: / ют секи йовчар по едно агне, / по едно агне, агне раниче. Нар. пес., БНПП ІV [еа].