РЀНТЕН, -тна, -тно, мн. -тни. Прил. от рента. Общинска банка предлага рентен влог, лихвата по който се изплаща преди падежа. Кеш, 2003, бр. 36 [еа]. Рентен данък. Рентна застраховка. Рентни вноски.


Източник: Речник на българския език (онлайн)