САЙЧÈ, мн. -та, ср. Диал. 1. Вид сая3 (в 1 знач.) с къси ръкави, дълга до коленете. Трънският литак е много различен от софийския сукман, а дългите саи в Радомирско стоят твърде много далеч от кожените бели сайчета в Кумановско. ИБГД, 1942, кн. 10, 253. Доне моме, кротко играй, / не ми праши / бело сайче, / сал това е, / друго немам. Нар. пес., П. Михайлов, БПМ, 87.
2. Мъжка лятна дреха без ръкави от дебело бяло платно, с украса от гайтани около яката и по пазвите. Ръкавите на ризата са широки и везани. Над ризата [селяните] носят бели сайчета, везани по края с жълт или бял свилен гайтан. Г. Петров, МИМ, 598. Стара мъжка носия. По времето, когато са се носели беневреците, мъжкото облекло се състояло от кошуля, беневреци и потури, долактанец, бяло сайче за лете, пояс. СбНУ XL, 146.