СЕМЍТ м. Представител на един от сродните близкоизточни народи от бялата раса (евреи, араби, етиопци, древни асирийци, вавилонци, финикийци и др.), които обитават или са обитавали Северна Африка и Предна Азия и говорят езици от едно езиково семейство. Семити по произход, сродни с вавилонци, асирийци, евреи и араби, и в близко съседство и връзка с египтяните поради особеното си междинно географско положение, още от най-стари времена те [финикийците] са посредничели между тия по-големи, с утвърдена оригинална култура народи. С. Бобчев, ИАСС I, 57. Сим, Хам и Яфет са негови синове [на Ной], които според библията са родоначалници на три народностни групи – семити, хамити и арийци. В. Тъпкова-Заимова и др., ИАКВ, 308. Най-старото име на южната част на Двуречието е Шумер. В северната част, наречена Акад, живеели семити. Б. Колев, ИИ, 16. Религията на семитите била по-наклонна към монотеизма или към единобожието. Н. Михайловски, РВИ (превод), 2.
– От евр. собств.