СЍВНУВАМ, -аш, несв.; сѝвна, -еш, мин. св. -ах, прич. мин. страд. сѝвнат, св., прех. Диал. Свалям, смъквам. Младоженка под кожух плачеше: / – Два девера, до два мили брата, / сивнете ме коню от седлото, / турете ме у честна трапеза! Нар. пес., СбНУ Х, 27. Кога сивна от петело седлото, на гърбо му имаше една рана. Нар. прик., СбНУ XLV, 382. И сега е юнак приготвило / да му сивне неговата глава, / да я тури на шарени порти. Нар. пес., СбНУ XLIX, 181.